برچسب - ساموئل هانتینگتون

ویتنام با اصلاحات نهادی موسوم به «دوی موی» در سال ۱۹۸۶، از اقتصاد دستوری و نهادهای استثماری به سوی نهادهای اقتصادی فراگذار و بازارمحور گذار کرد. این تحول با بازتعریف حقوق مالکیت، آزادسازی قیمت‌ها و جذب سرمایه‌گذاری خارجی، انگیزه‌های تولیدی را احیا و فقر را به‌شدت کاهش داد. با این حال، تداوم رشد نیازمند عبور از چالش‌هایی مانند تله درآمد متوسط، فساد نهادی و محدودیت‌های ساختار سیاسی فعلی است.

کتاب ارتش و دولت: نظریه و سیاست‌های روابط مدنی ـ نظامی اثر ساموئل پی. هانتینگتون (1957) یکی از متون کلاسیک و تأثیرگذار در علم سیاست است که رابطه‌ی پیچیده‌ی میان قدرت نظامی و اقتدار سیاسی را در جوامع مدرن بررسی می‌کند. هانتینگتون در این اثر، با طرح دو الگوی متفاوت از کنترل سیاسی بر ارتش ـ «کنترل ذهنی» و «کنترل عینی» ـ می‌کوشد نشان دهد که چگونه می‌توان ارتشی کارآمد، حرفه‌ای و در عین حال مطیع قدرت غیرنظامی داشت. این مقاله با نگاهی تحلیلی و انتقادی، به تبیین چارچوب نظری، بستر تاریخی و اهمیت سیاسی این اثر می‌پردازد و سپس نقدهای نظری و تجربی وارد بر اندیشه‌ی هانتینگتون را بررسی می‌کند. نتیجه نشان می‌دهد که هرچند دیدگاه او در برخی زمینه‌ها محافظه‌کارانه تلقی می‌شود، اما هنوز یکی از دقیق‌ترین و منسجم‌ترین تلاش‌ها برای درک «مرز میان شمشیر و سیاست» است.

پدیده گذار به دموکراسی یکی از مهم‌ترین تحولات سیاسی قرن بیستم محسوب می‌شود. ساموئل هانتینگتون، اندیشمند برجسته علوم سیاسی، در کتاب «موج سوم: دموکراتیزاسیون در اواخر قرن بیستم» (1991) کوشید تا با نگاهی تحلیلی، روند جهانی تغییر رژیم‌ها از اقتدارگرایی به نظام‌های دموکراتیک را توضیح دهد. او با تقسیم تاریخ دموکراسی‌سازی به سه موج عمده، موج سوم را مهم‌ترین و فراگیرترین جریان سیاسی نیمه دوم قرن بیستم دانست. این مقاله با تمرکز بر کتاب هانتینگتون، ابتدا چارچوب نظری او را معرفی می‌کند، سپس عوامل پیدایش موج سوم، الگوهای گذار به دموکراسی، مطالعات موردی از کشورها و در نهایت نقدها و محدودیت‌های این نظریه را بررسی می‌نماید. یافته‌های مقاله نشان می‌دهد که نظریه هانتینگتون علی‌رغم ارائه تصویری جامع و الهام‌بخش، با کاستی‌هایی همچون ساده‌سازی شرایط فرهنگی و اقتصادی روبه‌روست. در نهایت نتیجه گرفته می‌شود که موج سوم نه پایان تاریخ دموکراسی بلکه فصلی گذرا در مسیر تحولات سیاسی جهان بوده است.

دهه‌ی ۱۹۷۰ میلادی برای بسیاری از دموکراسی‌های صنعتی غربی دهه‌ای بحرانی و تعیین‌کننده بود. افزایش مطالبات اجتماعی، تورم اقتصادی، گسترش جنبش‌های اعتراضی و فرسایش اقتدار سیاسی نخبگان، چهره‌ی تازه‌ای از چالش‌های دموکراسی را نمایان کرد. در چنین زمینه‌ای، کمیسیون سه‌جانبه (Trilateral Commission) گزارشی را سفارش داد که بعدها با عنوان The Crisis of Democracy (۱۹۷۵) منتشر شد و به یکی از متون کلاسیک علوم سیاسی بدل گردید. نویسندگان گزارش ـ میشل کروزیه، ساموئل هانتینگتون و جوجی واتانوکی ـ استدلال کردند که نظام‌های دموکراتیک زیر فشار مطالبات فزاینده دچار overload یا «بار بیش از ظرفیت» شده‌اند و توان پاسخ‌گویی مؤثر به شهروندان را از دست داده‌اند. این مقاله با رویکردی انتقادی و تحلیلی، به بازخوانی عمیق این گزارش می‌پردازد. ابتدا مفهوم overload در بستر نظریه‌ی «حکومت‌پذیری» (governability) و پیوند آن با نظریه‌های هابرماس، شومپیتر و کروچ بررسی می‌شود. سپس با مطالعه‌ی تاریخی سه منطقه‌ی آمریکا، اروپای غربی و ژاپن، نشان داده می‌شود که چگونه افزایش مشارکت و مطالبه‌گری اجتماعی، ساختار دولت‌ها را در دهه‌ی ۱۹۷۰ به چالش کشید. در ادامه، دیدگاه‌های انتقادی محافظه‌کاران، لیبرال‌ها و چپ‌گرایان تحلیل می‌شود تا روشن گردد که بحران دموکراسی تا چه حد در خود مفهوم «مشارکت سیاسی» ریشه دارد. در پایان، مقاله با تطبیق وضعیت امروز دموکراسی‌های غربی ـ از ظهور پوپولیسم و بی‌اعتمادی عمومی تا نقش شبکه‌های اجتماعی ـ استدلال می‌کند که مسئله‌ی اساسی نه در «افراط مردم در سیاست» بلکه در «کاستی ظرفیت نهادی دولت‌ها» است. دموکراسی‌ها تنها زمانی پایدار خواهند بود که بتوانند میان مشارکت گسترده و توان حکمرانی (governance capacity) توازن برقرار کنند.

کتاب نظم سیاسی در جوامع دستخوش دگرگونی ساموئل هانتینگتون نقدی بر نظریه‌های نوسازی ارائه می‌دهد و نهادسازی سیاسی را به‌عنوان پیش‌شرط ثبات و توسعه معرفی می‌کند. او نشان می‌دهد که رشد اقتصادی و مشارکت اجتماعی بدون نهادهای کارآمد می‌تواند به بی‌ثباتی و فروپاشی سیاسی منجر شود.

در واپسین سال‌های قرن بیستم، جهان در حال عبور از دوران جنگ سرد و ورود به نظمی تازه در روابط بین‌الملل بود. در چنین فضایی، نظریه‌پردازی آمریکایی به نام ساموئل هانتینگتون، با انتشار مقاله‌ای در نشریه Foreign Affairs در سال ۱۹۹۳، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. مقاله‌ی او، با عنوان «برخورد تمدن‌ها؟»، نظریه‌ای نو ارائه می‌داد که مدعی بود در آینده، نبردهای اصلی نه بر سر ایدئولوژی یا اقتصاد، بلکه میان تمدن‌ها رخ خواهد داد. این نظریه، بعدها در قالب کتابی با عنوان برخورد تمدن‌ها و بازسازی نظم جهانی (۱۹۹۶) گسترش یافت.